رخسار دین

فاطمه خسار دین از چمن روت خوش

موی همه گلبنان از نفس بوت خوش

بهروصال غمت با همه دل باختیم

لیک چه سود از همه جور غم روت خوش

ای که شدی چون پدر بر همگان مقتدا

بین همه دلداگان با دل ما سوت خوش

ما و حریفان نگر در عرفات غمت

بهر تمنای دل بی غم ماهوت خوش

گل به گل از پهلویت سوی گدایان ببر

بازوی دین مرتضی در حرم وکوت خوش

تا به کی از هجرتت بهر یتیمان بری

اینهمه افسونگری ار دل لاهوت خوش

از غم دل می بری سوی اسیران ندا

کز غم مهجور بر بهر خدا بوت خوش